7 กุมภาพันธ์ มาถึงแล้วสิน่ะ SM TOWN FESTIVAL

แต่น่าเสียดาย ที่เราไม่ได้ หรือไปไม่ได้กันแน่

น่าแปลกน่ะ ทั้งครั้งที่มีคอนเสิร์ตของทงบัง ถ้าไม่ได้ไป ก็ไม่เห็นเป็นไร

แต่คราวนี้ กลับอยากไป เหตุผลไม่มีอะไรมาก อยากเจอ

อยากเจอทุกคน อิจฉาคนที่ได้ไป

แต่ช่างมันเถอะ อยู่ตรงนี้ คอยตามข่าวดีกว่า

ใครได้ไปก็ขอให้ดูให้สนุกน่ะ แล้วอย่าลืมกลับมาแบ่งปันความสุขกันบ้างหล่ะ

 

 

 

 

- อย่านอนเตียงที่มีใต้เตียงโล่ง ถ้ากลัวมากๆก็ให้ไปนอนใต้เตียงแทน ปล่อยผีนอนบนเตียงไป

- ถ้ากลัวผีช่องแอร์ให้เปิดหน้าต่างนอน ให้กระสือมาหลอกแทน

-ถ้ากลัวไฟปิดเปิดเองได้ ให้ถอดหลอดไฟออกทุกดวง เช่นเดียวกับก๊อกน้ำเปิดเอง ก็ให้เปิดมันทิ้งไว้

-ถ้าอยู่ดีๆได้กลิ่นธูป ให้คว้าการบูนมาดม

-ถ้าอยู่ดีๆได้ยินเสียงเพลงไทย ให้เอา ipod มาเปิด hip hop ฟัง

-ถ้าอยู่ดีๆ ได้ยินเสียงเด็กหรือผู้หญิงร้องไห้ ให้ลุกขึ้นมาปลอบใจผี

-ถ้าเพื่ิ่อนโดนผีเข้า ให้เมินมันแล้วไปนอน พอไม่มีใครสนใจผีก็จะเซ็งออกไปเอง

-ถ้ามีเงาอะไรผ่านหน้าต่างไป ให้ไปยืนแถวๆหน้าต่าง ทำเงาผ่านย้อนไปบ้าง

-ถ้ากลัวจะมีใครมายืนอยู่ปลายเตียง ก็ให้นอนเอาหัวมาไว้ปลายเตียง (ดูซิจะไปยืนไหน)

-ถ้าผีมาขอส่วนบุญ ให้ถามว่าสามารถโอนเข้าบัญชีได้ที่วัดไหน สาขาอะไร รับบัตรเครดิตหรือเปล่า?

-ถ้าผีจะมาให้หวย ให้บอกไปว่า รับขนมจีบ ซาลาเปาเพิ่มไหมคะ?โอกาสหน้ามาใหม่นะคะ

-ถ้าผีจะตามกลับไปอยู่ที่บ้าน บอกให้ผีไปทำเรื่องย้ายชื่อเข้าทะเบียนบ้านในฐานะผู้อยู่อาศัยให้ถูกต้องตามกฏหมายเส
ียก่อน

-ถ้าไปแถวพัทยา อย่าลืมเอา Dict ไปด้วย เพราะอาจเจอผีฝรั่ง

-ถ้าเปิดทีวีแล้วเจอภาพบ่อน้ำ ให้เอาทีวีไปวางบนขอบระเบียง (ในกรณีที่เป็นชั้น 3 ขึ้นไป) ผีที่คลานออกมาจากทีวีจะตกระเบียงตายเอง

-ถ้าอยู่ดีๆน้ำฝักบัวที่อาบกลายเป็นเลือด ให้เอาถุงมารอง แล้วนำเลือดไปขายตามโรงพยาบาล

-ถ้าอยู่ดีๆภาพหน้าตัวเองในกระจกเป็นหน้าผี อย่าตกใจ ให้รีบหาสีเมจิกมา 1แท่ง แล้วเติมหนวดลงไปในกระจก

-ถ้าไม่อยากเสี่ยงกับผีในตู้เสื้อผ้า เขียนป้ายแปะไว้ว่า "ที่หมานอน"

-กลัว ผีนั่งทับตัวกลางดึก ให้นอนคว่ำหน้า (ถ้่าคิดว่าจะหายใจไม่ออก ให้ใส่ถังสกูบ้านอน) หลังจากนี้ต่อให้ผีมานั่งทับก็จะไม่อึดอัด แถมยังสบายตัวคล้ายนวดกดจุด

-ถ้ากลัวผีในลิฟท์ ให้ยกของหนักๆไปด้วย ผีจะตามมาด้วยไม่ได้เพราะน้ำหนักจะเกิน

-ถ้าถ่ายรูปแล้วติดผี ให้นำหน้าผีไปตัดต่อกับภาพโป๊ ผีจะอายไม่กล้ามาหลอกอีก

-ถ้าคุณเริ่มเอะใจว่าผู้หญิงที่โบกรถมากับคุณจะเป็นผีหรือเปล่า ให้เรียกเก็บค่าโดยสารก่อนที่เธอจะหายไป

-ถ้าคุณเห็นภาพผู้หญิงอยู่บนกระจกรถ แวะเข้าปั๊ม แล้วเรียกเด็กมาเช็ดกระจก

-ถ้าอยู่ดีๆคุณเห็นคนนั่งมาตรงเบาะหลังบนกระจกมองหลัง ถามไปว่า "สรุปไปพัฒพงษ์" ใช่ไหมครับ?

-ถ้าคุณพบผีเปรตในวันฝนฟ้าคะนอง ให้ก้มตัวต่ำ ฟ้าจะผ่าโดนผีก่อน

-ถ้าคุณทำตามนี้ได้หมดผีจะไม่มาหลอกคุณเลยเพราะเชื่อได้เลยว่าคุณบ้ากว่าผีอีก!!!

อ่านขำๆนะคร้าบบบ เห็นหลายคนกำลังเครียด...

 

ขอขอบคุณ ที่มาดี ๆ จาก www.pingbook.com

 

 

     คำว่า "เข้มแข็ง" สะกดยังไง นึกไม่ออกจริง ๆ

 

เคยถามตัวเองอยู่เหมือนกัน ว่าถ้าได้รักใครสักคนแล้ว เราจะทำเพื่อเค้าได้มากเท่าไหร่

ก็ยังตอบตัวเองไม่ได้สักที ทำไมเราถึงได้รักเค้ามากมายขนาดนี้

ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคงไม่มีทางเป็นได้มากไปกว่านี้ แค่ได้เห็นหน้า ได้พูดคุย (ทางโทรศัพท์)

ทำได้เพียงเท่านี้ก็พอใจแล้ว

มีอยู่หลายครั้งที่ได้เจอกับเค้า เค้าคนนั้นก็ยืนอยู่ใกล้ ๆ แต่เราก็ไม่เคยทักซักที

เพราะอะไรเหรอ ? เพราะเราไม่กล้า เรากลัว กลัวว่าความรู้สึกที่มีจะเปลี่ยนไป

เราเคยเจอสีหน้าเย็นชาของเค้าตอนที่มองมา เรากลัวที่จะต้องเจอกับสีหน้าแบบนั้นอีก

นี่ก็คือเหตุผลที่เราไม่เข้าไปทักเค้าสักที เพราะเรากลัว กลัวความรู้สึกของเค้า

เราอยากเก็บช่วงเวลาดี ๆ ที่มีอยู่ตอนนี้ไว้ให้นานที่สุด

มีคนให้คำปรึกษา ว่าถ้าเจอเค้าอีกที ก็ให้เข้าไปทัก ใช่ ทุกครั้งที่เจออยากทักนะ

ทั้งกล้า ทั้งกลัว สุดท้ายก็เลยไม่ได้ทัก ก็ได้แค่มองข้างหลังเท่านั้น ทำได้แค่นี้

มีคนบอกว่า จะหยุดแค่นี้เหรอ อุตส่าห์มาได้ไกลแล้วนะ

ใจนึงมันก็อยากเดินต่อไป แต่อีกใจมันก็อยากขอหยุดไว้เพียงเท่านี้ ขอแค่เท่านี้

ขอเป็นคนที่ให้กำลังใจเค้าอยู่ห่าง ๆ ส่งข้อความไปหาเค้าเพื่อให้เค้ารู้สึกดี

โทรไปหาเพราะอดใจไม่ไหว เพราะคิดถึง แอบมองอยู่ห่าง ๆ เมื่อเจอ

คอยหลบหน้าเมื่อเค้ามองมา ไม่รู้เหมือนกัน ทำไมถึงขอหยุดแค่เท่านี้

อยากจะขอเป็นคนที่ไม่มีตัวตนสำหรับเค้า เป็นคนที่เค้าไม่มีวันได้รู้ว่าเป็นใคร

เป็นแค่คนที่เป็นห่วงอยู่ตรงนี้ แต่ก็พูดอะไรออกไปมากมายไม่ได้

มีหลายสิ่งที่อยากบอกกับเค้า อยากจะถามเค้า อยากจะพูดให้เค้าได้ยิน

แต่ก็ต้องเก็บไว้ เพราะกลัว กลัวเค้าจะรู้สึกไม่ดี กลัวเค้าหาว่าเราจุ้นจ้าน

ถ้าเค้าได้เข้ามาอ่านข้อความนี้ก็คงจะดี แต่ก็คงไม่รู้หรอกว่าเค้าคนนั้นเป็นใคร ?

 

เอาเป็นว่า อยากบอกว่า เป็นห่วงมากน่ะค่ะ ช่วงนี้เกรดออกแล้ว ก็อยากถามว่า

ได้เกรดเท่าไหร่ ไม่ได้อยากวุ่นวาย แค่อยากรู้ เผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง

อยากบอกว่าเป็นห่วง ห่วงทุกเรื่อง เรื่องเรียน เรื่องงาน เรื่องสุขภาพ ห่วงทุก ๆอย่าง

ไม่อยากให้คิดมาก ไม่อยากให้เครียด แต่อยากให้ตั้งใจเรียน

จะมีสักกี่เหตุผล ที่เราจะทำอะไรเพื่อใครคนนึง โดยไม่หวังผลตอบแทนกลับมา

มันก็มีอยู่เหตุผลเดียวแหละ คิดเอาเองก็แล้วกัน...เป็นห่วงน่ะค่ะ

 

    นับตั้งแต่วันแรก วันแรกทีเราได้รู้จักกัน

อยากร้องไห้ดัง ๆ อยากร้องไห้ออกมาแต่มันร้องไม่ออก

 

วันพุธที่ 6 กันยายนตอนเย็นที่โรงชาย ประมาณ 6 โมง

 

เค้าทำสิ่งสำคัญที่สุดหายไป สิ่งนั้นคือ  "มือถือ"

ไม่รู้เหมือนกันว่ามั้นหายไปได้ยังไง

ทั้งที่โทรอยู่เมื่อกี้ รู้ตัวอีกทีมันก็ไม่อยู่ในกระเป๋าแล้ว

มันไม่ได้เป็นแค่เพียงโทรศัพท์ธรรมดาเท่านั้น

แต่ในนั้นมันเก็บเอาความทรงจำและสิ่งสำคัญที่สุดไว้

 

สิ่งสำคัญที่ว่านั่นก็คือ

   อย่างแรก แม่ซี้อให้เป็นเครื่องแรกในชีวิต

   อย่างที่สอง มันเป็นนาฬิกาปลุก ถ้าไม่มีก็ไม่ตื่น

   อย่างที่สาม มันมีรูปถ่ายที่หาโอกาสถ่ายได้ยากมาก อาคาร HS05

   อย่างที่สี่ มันเมมเบอร์ของคนสำคัญไว้เยอะมากกก

   และอย่างสุดท้าย มันมีเบอร์โทรเข้าของพี่ชายตอน 00.00 น.

 

แต่ไม่ว่าจะยังไง จะร้องไห้ไปมากมายแค่ไหน

มันก็คงไม่ได้คืนมา รู้สึกใจหายนะ

จู่ ๆ สิ่งที่เราใช้อยู่ทุกวัน มาวันนี้กับไม่มีมันอีกต่อไปแล้ว

และสิ่งที่เสียใจที่สุด อยากจะบอกว่า

แม่...หนูขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ หนูไม่รู้ว่ามันหายไปได้ไง

หนูผิดเองที่ไม่ดูแลมันให้ดี หนูขอโทษน่ะค่ะ ขอโทษจริง ๆ

วันศุกร์ที่ 25 สิงหาคม 2549

เวลา 17.00 น.

เรื่อง นัดเลี้ยงน้องโรงเรียน.......

 

  ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง หน้า มข เวลา 19.30 น.

วันนี้มีเลี้ยงน้องโรงเรียน ตอนแรก ก็บอกเพื่อนแล้วว่าจะไม่ไป

แต่เพื่อนโทรมาตามแล้วตามอีก สุดท้ายก็เลย (โดด) เชียร์กีฬาไป

เพื่อนหนุ่มวิศวะก็มารับที่หน้าคณะ เพราะเค้าให้โทรไปบอก (ถ้าจะไป)

พอไปถึงตกใจมาก มีคนอยู่เต็มร้านอาหารเลย (เข้าไปดีมั้ยหว่า)

เพื่อนวิศวะก็บอกเข้าไปสิ คนกันเองทั้งนั้น เอาหละ..เข้าก็เข้าวะ

เมื่อไปถึง เหตุการณ์ต่อจากนี้ไป ต้องดูกันเอาเอง

 

รุ่นพี่คนที่ 1  ใครวะ? มาจากไหนเนี่ย

รุ่นพี่คนที่ 2  เอ่อ  ใครวะ? กูไม่รู้จักวะ ห้องไหนวะ

เพื่อนสาสุข  อ๋อ เพื่อนผมเอง อยู่ 6/9 ไง

รุ่นพี่คนที่ 1  คณะไหนวะ

รุ่นพี่คนที่ 3  น้องเค้าอยู่มนุษย์

รุ่นพี่คนที่ 1  ใครโทรตามมาวะ กูอยากรู้

รุ่นพี่คนที่ 2  ใครมันโทรตามวะ

รุ่นพี่คนที่ 3  นั่งลงก่อนสิ นั่งข้างพี่ก็ได้

เพื่อนสาสุข  นั่งลงก่อนสิ นั่งตรงนี้ก็ได้นะ

รุ่นพี่คนที่ 1  (ถามเพื่อนสาสุข) โทรตามมาเหรอ

เพื่อนสาสุข  ครับ 

รุ่นพี่คนที่ 1  โทรตามมาทำไม ใครให้โทร

รุ่นพี่คนที่ 2  เออ..นั่นสิ ใครใช้ให้โทรตามวะ แค่นี้ก็พอแล้วนะ มาอีกก็เปลืองตังค์

รุ่นพี่คนที่ 1 และ 2  ใครบอกให้โทรฮะ ไม่มีใครบอก โทรตามทำไม

ตัวฉัน        ยืนนิ่ง เก๊กหน้าเอ๋อเหรอ (แต่ใจบอกว่า กำ !!)

 

ท่านผู้อ่านใช้วิจารญาณในการอ่านดูก็แล้วกันนะ

อยากบอกความรู้สึกตอนนั้นว่า อะไรวะ แล้วที่ติดป้ายไว้ ว่าจะเลี้ยงน้อง ติดเพื่ออะไร

พอน้องมาถึงแล้วก็พูดแบบนี้ ขอบอกเลยวะ กูหมดศรัทธาในตัวรุ่นพี่

ดีแล้วที่กูไม่พูดอะไรออกไปตอนนั้น กูเกรงใจ (รุ่นพี่คนที่ 3) เค้าดีกับกู

ไม่เหมือนสองคนนั้น น้องโรงเรียน อยู่ห้องคิงส์เหมือนกัน ทำเป็นจำไม่ได้

 

   หลังจากนั้นฉันไปยืนที่นั่นได้ไม่ถึงสองนาที ก็ขอให้เพื่อนคณะวิทย์มาส่งสนามกีฬา

มาเชียร์กีฬาต่อ เป็นเทคนิคเชียร์สนุกกว่าเยอะ

โดนซะขนาดนั้น ใครมันจะหน้าด้านอยู่ต่อวะ ถามหน่อย

เป็นท่านผู้อ่าน จะคิดกันยังไง เอาหละสุดท้ายก็มีบทเรียนฝากเอาไว้บทนึงนะ

    "มีเลี้ยงน้องอีกที กูไม่ไปอีกแน่ !!"

 

ใครอ่านแล้วไม่คอมเมนต์ขอให้ติด F!!!